‫[آنچه گذشت...]
‫آموت رو می‌شناسی؟
‫از خدایان مصری بوده، درسته؟ ‫اولین لولوخورخوره دنیا بوده.
‫احکام عدل آموت کل عمر ملت رو می‌سنجه.
‫واسه همین باید احیاش کنیم.
‫اون هم مسیر بهبود بخشیدن ‫این دنیا رو نشونمون می‌ده.
‫خودت چنین بلایی رو سر خودت آوردی خونس.
‫الان دیگه به اینجا محدود شده.
‫حتما یکی از اون گنده‌هاست.
‫پیروز شدیم.
‫استیون.
‫- استیون رو می‌شناسی؟ ‫- معلومه که استیون رو می‌شناسم.
‫اگه نتونیم با خونسردی...
‫- مارک؟ سلام مارک! ‫- سلام استیون!
‫باید از اینجا بریم.
‫سلام.
..:: ارائه شده توسط وب سايت سرفیل ::.. ‏ .:: www.SerFil.me ::.
‫کمک کنین!
‫همه‌اش تقصیر توئه!
‫خونسرد باش. مارک؟ مارک.
‫من بهت شلیک نکرده بودم.
‫ذهنت متزلزل شده و دائما...
‫مهملات و غیرمهملات رو قاطی می‌کنه.
‫حرف‌هام رو تصور کن، خب؟ ‫ذهنت حکم آونگی رو داره...
‫که نمی‌خواد حقیقت تلخی رو...
‫که الان تو درمانگاه پاتنم ‫تو ایلینوی، شیکاگو هستیم...
‫قبول کنه...
‫و خودش رو تو خیالاتی آرامش‌بخش ‫که واسه خودت ایجاد کردی غرق می‌کنه.
‫تو خیالاتت یه‌جور... ‫چه بدونم... ابرقهرمانی، خب؟
‫داری به هر دری می‌زنی ‫که نگاهی به درون خودت نندازی.
‫تو که واقعا دکتر نیستی.
‫واسه همین مدام تو تیمارستانمون ‫مبارزات تخیلی راه می‌اندازی؟
‫نه‌خیر، تو دکتر نیستی.
‫ببین. خودم که حس می‌کنم واقعی‌ام. ‫حس می‌کنم واقعا دکترم.
‫تو دکتر نیستی.
‫خیلی‌خب.
‫واقعا دکتر نیستم. ‫خیلی‌خب، قبوله، قبوله.
‫با من که کاری نداریم، خب؟
‫بذار از خودت بگیم. ‫هر طور خودت بخوای پیش می‌ریم.
‫ببین قبلش مشغول چه کاری بودی.
‫بگو ببینم. بگو ببینم. ‫امروز چطوری سر از اینجا درآوردی؟
‫خودت چطوری سر از اینجا درآوردی؟
‫من عین همیشه...
‫با اتوبوس اومدم.
‫می‌خوای بدونی بهم گفتی ‫چطوری سر از اینجا درآوردی؟
‫گفته بودی جایی بودی که به شدت ‫شبیه همین دفتر بود،
‫ولی تو مصر واقع شده بود، خب؟ ‫ضمنا، گفته بودی کرگدنی همراهت بوده...
‫- و... ‫- اسب آبی بود.
‫درست می‌گی، اِم... ‫درست می‌گی، اسب آبی بود،
‫ولی صحبت می‌کرد.
‫خب، نظرت چیه؟ ‫به نظرت چنین اتفاقاتی مهمل بوده...
‫یا غیرمهمل؟
‫مهمل بوده؟
‫به نظرم جلسه امروزمون ‫خیلی دلگرم کننده است.
‫جدی می‌گم.
‫معمولا وقتی ذهن آدم ‫در تقلا باشه، جاهایی رو ایجاد می‌کنه...
‫که بتونه از جنبه‌های مختلف وجودش ‫و دردناک‌ترین خاطراتش...
‫به اونجا پناه ببره.
‫نوعی اصول سازماندهی ذهن حساب می‌شه، خب؟
‫برخی افراد واسه خودشون ‫قلعه‌ای رو می‌بینن، خب؟
‫یه سری افراد دیگه واسه خودشون ‫هزارتو یا کتابخونه‌ای رو می‌بینن.
‫شاید هم... واسه خودشون تیمارستان ببینن؟
‫آره. ممکنه. ‫ممکنه واسه خودشون تیمارستان هم ببینن. آره.
‫این شخصیت حیوانی جدیده... ‫خیلی به نظرم جالبه.
‫اِم...
‫- اسب آبیه رو می‌گی؟ ‫- به نظرم خیلی جالبه.
‫شاید این اسب آبیه بتونه ‫صمیمیت خودت و استیون رو افزایش بده...
‫و ممکنه بالاخره به درکی برسیم.
‫در چه راستایی به درکی برسیم؟
‫خب، قبل از این که ناراحت بشی، ‫داشتی از یه پسر بچه می‌گفتی.
‫- پسر بچه مذکور رو یادته؟ ‫- اوهوم.
‫به نظرت می‌تونی از اون پسر بچه برام بگی؟
‫ببین، ممنونم. حالم خیلی خوبه.
‫آره بابا.
‫یعنی حتما اینجا کلی دستمزد می‌گیری دیگه.
‫- می‌دونی چیه؟ ‫- خیلی تو کارت واردی.
‫ببین چی می‌گم، حالم خیلی خوبه، ‫به عمرم به این خوبی نبودم.
‫خودم رفع زحمت می‌کنم. ممنون. ‫دکتر! نه‌خیر، جناب‌عالی...
‫می‌خوای اون هیولا رو آزاد کنی... ‫همه‌چی رو نابود می‌کنه!
‫- همه‌چی رو نابود می‌کنه! ‫- بهش فشار نیارین!
‫ببین، من دشمنت نیستم!
‫نه! نه!
‫سلام اسب آبی! سلام اسب آبی!
‫وای پسر!
‫وای، داروهاشون حرف نداره.
‫همیشه این‌قدر احساساتیه؟
‫این رو می‌گی؟ آره، تقریبا همیشه همین‌طوره.
‫خب، شما دوقلویین؟
‫- نه. ‫- خب، آره، می‌شه گفت هستیم.
‫خیلی‌خب، چه عالی.
‫دیگه شک و شبهه‌هام برطرف شدن.
‫شک و شبهه‌های من هم برطرف شدن.
‫آخه یه لحظه پیش خیال می‌کردم ‫بهم شلیک کردن و مردم.
‫وای خدا جون! ‫الان مخت سوت می‌کشه،
‫ولی گمون کنم داشتی ‫یه مقدار به ذهنت استراحت می‌دادی.
‫متأسفانه خیلی هم مردی.
‫عذر می‌خوام، جانم؟
‫ولی...
‫من مردم؟ ما مردیم؟
‫آره.
‫آره مارک. گمون کنم درست می‌گه.
‫گمون کنم مردیم.
‫راستش... یه... ‫یه لحظه وایستین.
‫چند وقتی می‌شه که روحی ‫از اینجا رد نشده.
‫حواسم کمی پرت شده... عذر می‌خوام.
‫آها! خیلی‌خب، پیداش کردم.
‫ای مسافر... ای مسافرین متشخص،
‫به دنیای دوات خوش اومدین.
‫دوات؟ عالم سفلی مصری رو می‌گه.
‫ایشون هم تاورت،
‫- خدای زنان و کودکانه... ‫- آها.
‫که در حین سفرمون ‫به زندگی پس از مرگ راهنماییمون می‌کنه.
‫- وای. ‫- خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب. یعنی اینجا دنیای پس از مرگه؟
‫- دنیای پس از مرگ معروف همین‌جاست؟ ‫- یکیشونه. باز هم داریم.
‫باورتون نمی‌شه چند عالم خودآگاهانه...
‫- درهم‌تنیده و مستقل داریم. ‫- آها.
‫مثلا عالم اجدادی هم داریم. ‫وای! خیلی قشنگه. بگذریم.
‫راستش، کل این مطالب رو به صورت کتبی دارم،
‫اگه یه مقدار صبر کنین... عذر می‌خوام.
‫وایستین... برو ببینم.
‫خیلی‌خب...
‫از اون‌جایی که درک ذات حقیقی عالم دوات...
‫- از توان ذهن انسان خارجه، ‫- آها؟
‫احتمالش هست اینجا رو به شکل جایی...
‫که براتون آشناتره ببینین.
‫آها.
‫من که تا حالا ندیده بودم ‫شکل تیمارستان بشه،
‫ولی می‌تونیم به کارمون برسیم، مگه نه؟
‫واسه چی باید ظاهر این عالم رو ‫عین تیمارستان تصور کنیم؟
‫چون روانی‌ایم.
‫روانی‌ایم دیگه.
‫اسب آبی سخنگو می‌بینیم،
‫جسد پرنده سخنگو می‌بینیم، ‫جسممون هم که جدا شده.
‫الان هم اومدیم دنیای پس از مرگ، مگه نه؟
‫- اینجا در واقع دنیای پس از مرگه... ‫- ولی مارک... مارک.
‫تیمارستانه حاصل تصورات خودمونه.
‫- شرمنده، ایشون... ‫- وای پسر. دکتر هارو درست می‌گه.
‫دکتر هارو؟
‫از اصول سازماندهی ذهنه.
‫- الان دیگه دکتر شده؟ ‫- بهت ثابت می‌کنم.
‫خب، مثلا اگه این در رو باز کنیم،
‫با یه مشت بیمار روانی مواجه می‌شیم...
‫و بعدش کرالی رو می‌بینیم ‫که می‌خواد داد بزنه «دبرنا»!
‫وای خدایا!
‫اینجا کجاست؟
‫اینجا عالم سفلی است.
‫یعنی دیوانه نیستم.
‫مرده‌ام.
‫- گفتی داریم کجا می‌ریم؟ ‫- داریم می‌ریم سمت آرو.
‫داریم می‌ریم سمت نیزار، مگه نه تاورت؟
‫عجب، پس ایشون باهوش‌تره، مگه نه؟
‫خب، اگه صفحه قلبتون هم‌سطح باشه، ‫تا ابد تو بهشت یا همون نیزار...
‫ساکن می‌شین.
‫ولی تا نرسیدیم، ‫باید خیلی سریع...
‫وای! آروم باش! آروم باش، آروم باش!
‫وای، چه خوب! جواب داد! اینجا رو!
‫من رو باشین که نگران بودن ‫سینه‌تون رو متلاشی کنم.
‫ببخشید، جانم؟
‫وایستا ببینم، داره چیکار می‌کنه؟
‫داره قلبمون رو با ترازوی عدل...
‫و پر حقیقت وزن می‌کنه.
‫آخه مصریان باستان معتقد بودن قلب آدم...
‫نشان هویت حقیقیش در زندگیشه.
‫اگه صفحه‌هاش تا انتهای ‫سفر ارواح هم‌سطح بشن،
‫روح طرف می‌تونه وارد نیزار بشه.
‫- اگه هم‌سطح نشن چی؟ ‫- از کشتی می‌اندازمتون پایین. یوهو!
‫بعدش مردگان می‌کشنتون سمت دوات...
‫و تا ابد وسط ماسه‌ها خشک می‌شین.
‫روحی رو که صفحه قلبش ‫هم‌سطح نباشه،
‫سوار کشتیم نمی‌کنم. ‫قوانینمون از همین قراره.
‫امیدوارم موفق باشین، خب؟
‫حرف اسب آبیه مهم نیست. ‫امکان نداره سر از اون پایین دربیاریم.
‫ضمنا، سمت نیزار هم نمی‌ریم.
‫- خیلی‌خب. پیشنهاد می‌دی چیکار کنیم؟ ‫- اگه کار به اونجا رسید،
‫اسب آبیه رو می‌کشیم ‫و کشتیش رو می‌دزدیم.
‫بکشیمش؟
‫اِم، بچه‌ها؟
‫چیه؟ چرا اون شکلی شده؟ ‫چرا بالا و پایین می‌ره؟
‫نمی‌دونم. ‫چنین مطلبی رو برام ننوشتن.
‫عه. مشکل از قلب‌هاتونه.
‫کامل نیستن.
‫البته من خودم اصلا کمال‌گرا نیستم، ولی...
‫انگار جفتشون حس می‌کنن ‫یه چیزی کم دارن.
‫یعنی چی؟
‫اگه صفحه‌های ترازو هم‌سطح نشن، ‫روحتون تو دوات موندگار می‌شه.
‫پیشنهاد دیگه‌ای نداری؟
‫خاطرات کل عمر افراد ‫تو این کشتی هست.
‫نمی‌دونم چه مسئله‌ای رو ‫از همدیگه مخفی کردین،
‫ولی بهتون پیشنهاد می‌کنم...
‫برین تو کشتی و حقیقت رو ‫به همدیگه نشون بدین.
‫تا به نیزار نرسیدیم، ‫صفحه ترازوتون رو هم‌سطح کنین.
‫وگرنه روحتون نابود می‌شه.
‫- باشه، خیلی‌خب. ‫- خب، می‌خوایم چیکار کنیم؟
‫مطمئن نیستم. به نظرت لیلا سالمه؟
‫آره، فعلا چیزیش نمی‌شه.
‫ولی با شناختی که ازش دارم،
‫تنهایی مأموریتی انتحاری ترتیب می‌ده ‫که جلوی هارو رو بگیره.
‫یعنی به نفعمونه که بجنبیم، مگه نه؟
‫می‌دونی اگه لیلا الان اینجا بود، ‫چه پیشنهادی رو قبول می‌کرد؟
‫- نه. از این حرف‌ها نزن دیگه. ‫- بابا یه اسب آبی اینجاست،
‫ولی ما دو نفریم،
‫هدایت کشتیش هم که نباید ‫کار دشواری باشه. اینه که...
‫تازه، مجبور نیستیم واقعا...
‫واقعا چیکار کنیم؟ ‫تاورت رو که از خدایانه بکشیم؟
‫نه بابا، برام طناب پیدا کن که...
‫آره. یا می‌تونیم به حرفش گوش بدیم...
‫و به همدیگه کمک کنیم مسئله‌ای رو ‫که ظاهرا مخفی کردیم، برملا کنیم.
‫استیون، خاطرات تو رو بلد نیستم، ‫ولی خاطرات خودم که افتضاحن.
‫آره، خاطرات من هم افتضاحن.
‫وای.
‫چه خفن.
‫عه. این چه خاطره‌ایه؟
‫می‌خوایم چیکار کنیم استیون؟
‫می‌خوایم تک‌تک خاطراتم رو مرور کنیم؟
‫این... این خاطره رو یادته؟
‫آره. چه بدونم، خیابونه دیگه.
‫خودت به عمرت تو چند خیابون قدم زدی؟
‫کمک کنین!
‫تو هم شنیدی؟
‫آهای.
‫کافه ترسناکی مملو از جنازه است دیگه.
‫همین و بس. کاملا مشخصه ‫مربوط به خاطرات کدوممونه.
‫- مربوط به خاطرات خودته. ‫- چه بامزه.
‫دبی.
‫گابن.
‫نیویورک. امکان نداره.
‫وای پسر.
‫چیه؟ این‌ها رو می‌شناسی؟
‫نه. نه بابا.
‫مسلما همه‌شون رو که نمی‌شناسی؟
‫همه این‌ها رو تو کشتی؟
‫همه‌شون خلافکار، قاتل و غارتگر بودن. ‫بدترین افراد روی زمین بودن.
‫خونس می‌خواست مجازاتشون کنه.
‫منظورش از محافظت از مسافرین شب همین بود.
‫یعنی تک‌تکشون رو به خاطر داری؟
‫خودت سعی کن ‫جون یکی رو بگیری...
‫که ببینیم چقدر طول می‌کشه ‫تا فراموشش کنی.
‫مدام می‌گفتم کاش شکست بخورم ‫و یکیشون خودم رو بکشه.
‫- ترمیم‌پذیریم در نهایت حکم نفرین داشت. ‫- مارک!
‫اینجا رو باش! اینجا رو.
‫صفحه‌های ترازو آروم‌تر شدن. ‫تأثیر داشت.
‫خیلی‌خب. حالا چی می‌شه؟ ‫چیکار کنیم؟ حالا نوبت توئه؟
‫اِم... اون کیه؟
‫مارک،
‫چرا بچه‌ای تو اتاقی ‫که پر از مقتول‌هاته، حضور داره؟
‫- استیون، بهش نزدیک نشو. ‫- سلام کوچولو.
‫اسمت چیه؟ ‫عه، وایستا.
‫- یه لحظه وایستا. ‫- استیون. وایستا! وایستا!
‫وایستا دیگه! نه، وایستا! ‫استیون! استیون!
‫در رو باز کن! در رو باز کن!
‫- در رو باز کن! ‫- مامان؟
‫غذا حاضره. کی گرسنه است؟ رورو؟
‫مامان، بیا نقاشیم رو ببین.
‫ماهیه رو تک‌باله کشیده.
‫مارک، با برادرت مهربون باش.
‫برادر داشتم؟
‫من گرسنه نیستم. می‌خوای بریم غار؟
‫ما بعدا غذا می‌خوریم.
‫بچه‌ها؟ زود برگردین.
‫عه، عه، عه، مارک. چیکار می‌کنی؟
‫مواظب برادرت هستی. خب؟
‫می‌بینیمتون.
‫تا بعد بچه‌ها.
‫کجا رفتن؟
‫بریم تو کارش. بیا بریم دیگه.
‫باشه. باشه، باشه، قبوله، ولی...
‫ولی من راسر می‌شم.
‫شما هم می‌شنوین دکتر گرانت؟
‫معلومه که می‌شنوم راسر.
‫به نظرم صدای خطرناکیه.
‫دکتر گرانت؟
‫مامان گفته بود زیر بارون ‫چنین کاری نکنیم.
‫چیزی نمی‌شه. سوسول نباش دیگه.
‫حرف نداشت.
‫وای.
‫وای خدا. وای نه.
‫بچه‌ها؟
‫باید بیاین بیرون!
‫بچه‌ها؟
‫جلوتر نرین!
‫سرعت بالا اومدن آب خیلی زیاده!
‫باید بیاین بیرون.
‫بچه‌ها؟
‫کجان؟
‫استیون؟ برگرد اینجا!
‫بچه‌ها؟
‫بیاین دیگه بچه‌ها. باید سریعا بریم!
‫صدام رو می‌شنوین؟ صدام رو می‌شنوین؟
‫کجایین؟
‫مارک! مارک!
‫- خواهشا کمکمون کنین! کمکمون کنین! ‫- مارک! وای خدا.
‫- رورو! ‫- بیاین سمت صدام!
‫- بچه‌ها! ‫- مامان جون!
‫- مامان جون! مامان جونم رو می‌خوام! ‫- نه. نه، نه، نه.
‫صداتون رو می‌شنوم!
‫- مامان جون! ‫- صدات رو می‌شنوم مارک!
‫رورو!
‫- خاطره‌ای بیش نیست. خاطره‌ای بیش نیست. ‫- کمک کنین!
‫- مامان جون! ‫- امان از دستت استیون.
دانلود رايگان جديدترين فيلم ها و سريال ها همراه با زیرنویس چسبیده و پخش آنلاین ‏.:: www.SerFil.me ::.
‫سلام استیون.
‫من روروی عزیزم رو می‌خوام.
‫می‌خوام برگرده پیشم.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟ هوم؟
‫بیا رفیق.
‫خیر سرت می‌خواستی مراقبش باشی؟
‫بیا بریم استیون.
‫گذاشتی غرق بشه.
‫همه‌اش تقصیر توئه!
‫ببین استیون. بیا اینجا.
‫بیا اینجا! وایستا، وایستا! نرو بالا!
‫وایستا!
‫وندی؟ وندی، لطفا بیا دیگه.
‫خواهش می‌کنم وندی.
‫چیزی نمونده شمع‌ها رو فوت کنیم.
‫نمیاد.
‫حال مادرت خوب نیست مارک.
‫امسال خودمون دوتایی جشن می‌گیریم.
‫خب؟
‫استیون!
‫تولد بدون کیک محبوبت که نمی‌شه!
‫کیکت رو آماده کن پسرم، خب؟
‫همیشه بهش حسودیت می‌شد.
‫از بدو تولدش بهش حسودیت می‌شد.
‫باید...
‫باید می‌دونستم چنین کاری ازت سر می‌زنه.
‫مامان چی کار می‌کنی؟
‫استیون!
‫تو اتاقه چی شد مارک؟
‫- بسه استیون. بسه. ‫- باشه! باشه.
‫چرا اون‌شکلی تو ذهنت بود؟
‫اون‌جوری نبود که.
‫نه، ولم کن. می‌خوام برگردم داخل. ‫چی رو ازم مخفی کردی؟
‫چی رو بهم نگفتی؟
‫مارک، پسرم. خواهشا برگرد داخل.
‫یکی رو میاریم کمکش کنه.
‫بابا.
‫- با هم درستش می‌کنیم. ‫- خودت قرار بود درستش کنی.
‫آخه... چرا تا الآن درستش نکردی؟
‫تحمل از دست دادن ‫یه پسر دیگه رو ندارم.
‫توروخدا.
‫خواهشا...
‫بسه استیون.
‫ولم کن!
‫باز کجا اومدیم؟
‫وای خدا.
‫هارو می‌گفت مزدور بودی.
‫می‌گفت کلی گروگان کشتی.
‫- تو هم باورت شد؟ ‫- آره، ازت بعید هم نیست.
‫ظاهرا غیبت کردن با ‫شرایط نامتعادل روانی...
‫باعث می‌شه آدم از ارتش مرخص بشه.
‫بعدش هم چاره دیگه‌ای نداشتم،
‫واسه همین برگشتم پیش بوشمن، ‫کارفرمای سابقم کار کنم.
‫بهمون وظیفه حمله به ‫معبد مصری رو داده بودن.
‫ولی بوشمن برنامه رو عوض کرد،
‫دستور داد همه رو بکشیم، ‫منم باهاش کنار نمی‌اومدم.
‫این همون دکتر الفولیه؟
‫بابای لیلاست؟
‫می‌خواستم همه‌شونو نجات بدم.
‫ولی موفق نشدیم.
‫می‌بینی دیگه.
‫خودت چی شدی؟
‫چه حیف.
‫ها؟
‫درد توی وجودت رو احساس می‌کنم.
‫آها.
‫هوم.
‫تو دیگه چی هستی؟
‫من خونس، خدای ماه هستم.
‫که دنبال جنگجویی می‌گردم.
‫جنگجو؟
‫خب، خوش به حالت.
‫کسی که بشه دستان من. ‫چشمان و انتقام من.
‫کسی که گفته‌های من ‫در قبال بدکاران رو اعمال کنه.
‫کسی که تمام وجودش رو تسلیم من کنه،
‫و کسانی که مستحقش هستن رو ‫از زمین ریشه‌کن کنه.
‫تو می‌خوای بمیری...
‫یا می‌خوای زنده بمونی؟
‫نمی‌دونم.
‫احساسش می‌کنم...
‫که روانت از هم پاشیده. ‫بی‌اختیار شده.
‫واقعا چیز شگفت‌انگیزیه.
‫تو تنها نامزد لایق هستی ‫که در این امر به من خدمت کنی.
‫در ازای جان خودت،
‫حاضری سوگند بخوری تا ‫محافظ مسافران شب باشی،
‫و انتقام من رو نثار کسانی بکنی ‫که به اون‌ها آسیب می‌زنن؟
‫ای لاش‌خور حیله‌گر.
‫از همون اول داشت بازیت می‌داد.
‫آره خب، ولی باعث شد زنده بمونیم.
‫مارک، داشت ازت سوء استفاده می‌کرد.
‫یا صرفا راهی بود که بتونم ‫از آدمی که بودم فاصله بگیرم.
‫از قاتلی که بودم.
‫سوگند می‌خوری که محافظ ‫مسافران شب باشی،
‫و انتقام من رو نثار کسانی بکنی ‫که به اون‌ها آسیب می‌زنن؟
‫بله.
‫اینجا رو.
‫ترازوئه.
‫درستش کردیم؟ هم‌سطح شد؟
‫پس برخیز.
‫برخیز و به زندگی برگرد.
‫در مقام مشت انتقام من برگرد.
‫در مقام...
‫«شوالیه ماه» من برگرد.
‫صدای...
‫بیا مارک. بدو!
‫تاورت، قضیه چیه؟
‫وحشت به عالم عُلیا رخنه کرده.
‫ارواح ناپاک دارن پیش از مرگشون ‫قضاوت و قصاص می‌شن.
‫وای خیلی بد می‌شه. ‫اوج شرارته.
‫- کار هاروئه. ‫- حالا فهمیدی چرا باید برگردیم؟
‫فرضا اگه بتونم روحتون رو برگردونم،
‫باید بذارمش توی کالبدی که تیر خورده.
‫نمی‌تونین شفا پیدا کنین.
‫می‌شه خواهشا به لیلا خبر بدی؟ ‫کمک کن خونس رو آزاد کنیم.
‫مطمئنی می‌خوای برگردی پیش خونس؟
‫آخه انگار دیگه نمی‌خواستی پیشش باشی.
‫نمی‌خواستم، ولی تنها فرصتمون همینه. ‫راه درستش همینه.
‫تاورت خواهشا کمکمون کن.
‫خواهشا.
‫چی بگم دیگه؟
‫ازیریس حسابی کفری می‌شه،
‫ولی دروازه‌های خودش ‫تنها راه بازگشت به زندگیه.
‫برگردین داخل! ‫زیاد وقت ندارین.
‫برین ترازو رو هم‌سطح کنین.
‫تو خونه یه اتاقی بود که ‫نمی‌خواستی برم داخلش.
‫- پس همونه. باید بریم همون‌جا. ‫- یه لحظه.
‫یه لحظه وایستا. ‫جون عزیزت یه لحظه وایستا، خب؟
‫ببین، اصلا لازم نیست برگردیم اونجا.
‫می‌شه سرش صحبت کرد. ‫بیا حرف بزنیم.
‫همین‌جا، همین الآن. هرچی...
‫هرچی بخوای بهت می‌گم، خب؟
‫فقط خواهشا کاری نکن ‫برگردیم اون داخل.
‫ارزشش رو نداره.
‫نداره؟
‫نداره؟ مارک، اگه کاری نکنی ‫همه‌چیزت از دست می‌ره.
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫اگه برنگردیم...
‫اگه هارو موفق بشه و...
‫اون همه آدم بمیرن...
‫اصلا اگه لیلا بمیره...
‫گردن خودته‌ها.
‫مقصر فقط خودتی.
‫نه، نه، نه! نمی‌خوام! نمی‌رم!
‫نمی‌خوام برم! مجبورم نکن! ‫مجبورم نکن!
‫مارک. مارک. مارک.
‫بسه، بسه.
‫چیزی بهم تزریق کردی؟
‫انقدر فیلم دیدی خیالاتی شدی، خب؟
‫بدون اجازه که نمی‌شه ‫به بیمار آرام‌بخش تزریق کرد.
‫مخصوصا تو این دوره زمونه. ‫مگر اینکه خیلی ضروری باشه.
‫مارک جان، خیلی روند سختی رو پشت سر گذاشتی.
‫واقعا بهت افتخار می‌کنم.
‫گاهی تجربه کردن خاطرات تلخ ‫خیلی واسه آدم دردناکه.
‫چون به‌نظر خیلی واقعی و ملموس میان،
‫تو هم چندین ساعت ‫باهاش دست و پنجه نرم کردی.
‫واقعا آفرین.
‫واقعا داشتی... درون‌نگری می‌کردی،
‫به تمام لحظاتی نگاه می‌کردی ‫که باعث شدن شخصیتت شکل بگیره.
‫بیا. بگیر دیگه، آب بخور.
‫بخور. واقعا بهت افتخار می‌کنم مارک.
‫می‌شه یه لحظه ‫حواست به من باشه؟
‫می‌خوام روی این سوال فکر کنی.
‫به‌نظرت تو بودی که ‫استیون رو خلق کردی...
‫تا پشتش از عذاب کارهایی ‫که کردی قایم بشی؟
‫یا به‌نظرت استیون مارک رو خلق کرد، ‫تا جهان رو بابت کارهایی...
‫که مادرت باهات کرده بود مجازات کنه؟
‫می‌دونی کدومشه؟
‫یادت میاد؟
‫فقط از یک طریق می‌شه ‫جوابش رو پیدا کرد.
‫باید راستش رو به استیون بگی.
‫تا همدیگه رو درک نکنین، ‫پیش‌رفتی هم حاصل نمی‌شه.
‫می‌شه بگی؟
‫می‌شه راستش رو به استیون بگی؟
دانلود فیلم و سریال بدون سانسور ‏.:: www.SerFil.me ::. @SerFil
‫اینجا... اینجا که اتاق خودمه.
‫یه بخش‌هاییش رو یادمه، ‫ولی اینجاهاش رو یادم نیست.
‫مامانم نیست. مامانم نیست.
‫مامانم نیست.
‫مارک، در رو باز کن.
‫می‌گم زودباش بازش کن.
‫مامانم نیست.
‫- گفتم بازش کن. ‫- مامانم نیست.
‫مامانم نیست.
‫ای بابا. این چه وضع اتاقه؟
‫تمیزش کنم که یه‌وقت مامان نبینه.
‫مارک، گفتم زودباش در رو باز کن!
‫«گر حین خطر آلونک و لاکی نباشد، ‫استیون گرانت را ز کسی باکی نباشد.»
‫تو منو ساختی.
‫باز کن در رو ببینم!
‫الآن جوری آدمت می‌کنم...
‫که حرف گوش کنی.
‫چرا مجبورم می‌کنی ‫روت دست دراز کنم؟
‫می‌خوام ببینم چی کار می‌کنه.
‫پسره‌ی حال بهم‌زن.
‫نمی‌خواد ببینی. ‫اصلا قرار نبود ببینی.
‫چون علت وجود داشتنت همین بوده.
‫علت وجود داشتنم؟
‫علت وجود داشتنم این بوده ‫که عروسک ضد استرس تو باشم؟
‫تمام مدت خیال می‌کردم ‫من شخصیت اصلی‌ام،
‫ولی صرفا شخصیتی بودم ‫که خودت ساختیش.
‫حق آدمه که...
‫زندگی ساده و آروم و شاد داشته باشه. ‫می‌فهمی؟
‫ولی همه‌ش دروغ بود، نبود؟
‫مگه چیه؟
‫مگه مهمه؟
‫می‌خوای واقعیت زندگیت رو ببینی؟
‫که مادرت دست بزن داشت؟ ‫که ازت متنفر بود؟
‫که روزگارت رو جهنم می‌کرد؟
‫دروغه. می‌خوای ناراحتم کنی.
‫ولی باید این‌جوری فکر می‌کردی ‫که دوستت داشت.
‫که باهات مهربون بود. ‫که هنوز زنده‌ست!
‫چی؟
‫یعنی چی؟
‫معلومه که زنده‌ست. هر روز حرف می‌زنیم. ‫یعنی چی این حرف؟
‫بعد این‌همه سال بابا بهم زنگ زد،
‫واسه مراسم عزاداری مامان، ‫ولی من تحملش رو نداشتم.
‫نه، اشتباهه. ‫اصلا... نه، اصلا درست نیست.
‫- معذرت می‌خوام استیون. ‫- نه، نه، نه.
‫نه، نه، نه. نمی‌خوام.
‫- نه. می‌خوام برم، می‌خوام برم، می‌خوام برم! ‫- آروم باش. چیزی نیست.
‫می‌خوام برم، می‌خوام برم!
‫وای خدا. واقعا شرمنده‌ام. شرمنده...
‫واقعا روم سیاه...
‫آخه یهویی ترسیدم. ‫خیس شدی، نه؟
‫استیون؟
‫وایستا ببینم. اینجا دیگه...
‫خوشحالم دوباره می‌بینمت.
‫یعنی چی؟ دارم آزمایش می‌شم؟
‫اینجا رو یادمه.
‫قضیه چیه؟
‫- استیون من دکترتم. یادته؟ ‫- که دکتر منی؟
‫- می‌خوام کمکت کنم. ‫- لابد دکتر هارو هم هستی، نه؟
‫- درسته. ‫- آره دیگه، اینجا رو باش.
‫عجبا...
‫عجب دوکون دستگاهی ‫واسه خودت ساختی، قبول داری؟
‫نگران بودم دیگه فرصت نشه ‫با هم حرف بزنیم.
‫چه عجیب شدی. با این مدل مو، ‫سیبیل هم که گذاشتی.
‫شدی عین ند فلندرز.
‫- استیون. ‫- الآن این کارهای تاورت یعنی چی؟
‫تقصیر منه. من از مارک خواستم ‫که راستش رو بهت بگه.
‫فرصت شد با هم صحبت کنین؟
‫آره خب...
‫صاف برگشت بهم دروغ گفت دیگه.
‫اوهوم. به‌نظرت در چه موضوعی ‫بهت دروغ گفت؟
‫عه، فضولم موقوف.
‫نه آخه... استیون، ‫اولین باری که اومدی اینجا،
‫نگران بودم که کلا نتونی ‫ماهیت مارک رو درک کنی.
‫یعنی چی که...
‫مگه من اومدم اینجا؟
‫بعد فوت مادرت اومدی.
‫هوی. حرف دهنتو بفهم.
‫داری دروغ می‌گی.
‫من واقعا معذرت... ببین...
‫تو هم شوخیت گرفته؟ ‫ساکت باش ببینم.
‫- استیون سوء تفاهم شده. ‫- مادر من زنده‌ست.
‫یه بار دیگه بگی مُرده ‫به جون عزیزم می‌زنم به سیم آخر!
‫حتما من اشتباه کردم. خب؟
‫می‌خوای با خودش صحبت کنی؟ ‫می‌خوای بهش زنگ بزنیم؟
‫شماره‌شو که نداری، داری؟
‫چرا، توی پرونده‌ات هست.
‫- وایستا دیلن رو وصل کنم. ‫- حالا لازم نیست...
‫هیس، زود تموم می‌شه.
‫مزاحمش نشیم دیگه.
‫سلام دیلن. آره. ‫می‌شه لطفا به خانم گرانت زنگ بزنی؟
‫آخه می‌ره رو پیغام‌گیر. ‫اصلا جواب نمی‌ده.
‫- از بس که فروشنده‌های تلفنی زنگ می‌زنن. ‫- با تو که حرف می‌زنه.
‫- مطمئنم جواب نمی‌ده. ‫- داره زنگ می‌زنه.
‫زنگ نزن دیگه.
‫باشه، باشه. ممنون.
‫- می‌شه زنگ نزنی؟ ‫- داره بوق می‌خوره.
‫می‌شه خواهشا مزاحمش نشی؟
‫سلام خانم گرانت. ‫بله، دکتر هارو هستم.
‫اوهوم.
‫استیون الآن اینجاست. ‫می‌خواست باهات صحبت کنه.
‫استیون، می‌خوای با مامانت حرف بزنی؟
‫مامانم...
‫مامانم مُرده.
‫نه، نه. عمرا اگه برم.
‫عمرا اگه بذارم از ‫عذاب کشیدنم لذت ببری.
‫معذرت می‌خوام.
‫جان؟
‫باز کجا اومدم؟
‫عه‌وا، آخه...
‫ای گندت بزنن.
‫باز گم شدم که.
‫سلام مامان جان. ‫حالت چطوره؟
‫آره، اِم...
‫باورت می‌شه؟ ‫دوباره واسه خودم گم شدم.
‫باز نمی‌دونم کجام. ‫عجب خنگی تربیت کردی.
‫نه بابا، حواسم بود. ‫ولی چه‌بدونم.
‫الآن توی یه خیابونم...
‫یه‌خرده شبیه میفره. ‫گمونم...
‫عه، چرا برعکس تو خیابون ‫رانندگی می‌کنن؟ ببخشیدها.
‫همین موقع بود. دو ماه پیش، ‫مراسم عزاداری شیوای مامان.
‫همون‌موقع زندگی‌هامون ‫با هم قاطی شد.
‫میلواکی... خیابون میلواکی می‌شناسی؟ ‫اسمش رو شنیدی؟
‫تحمل نداشتم...
‫واقعا نداشتم... ‫دیگه تحملش رو نداشتم.
‫هرکاری که کردم...
‫مارک.
‫با وجود تمام حرف‌های ‫زشتی که بهت می‌زد،
‫تقصیر تو نبود. اون اشتباه می‌کرد.
‫نباید می‌بردمش توی غار.
‫نگو.
‫نگو. بچه بودی دیگه.
‫تو که مقصر نبودی.
‫تو هم حسش کردی؟
‫گمونم قایق وایستاد.
‫دروازه‌ست.
‫دروازه ازیریسه. زودباش، بیا.
‫تاورت، قضیه چیه؟
‫تا حالا انقدر نزدیک ‫دروازه عالم عُلیا نرفته بودم.
‫چطوری بازش کنیم؟
‫واقعا شرمنده‌ام. ‫ولی ترازوی شما هم‌سطح نشد.
‫دیگه رسیدیم به تهش. نمی‌تونم جلوی ‫اتفاقات اجتناب ناپذیر رو بگیرم.
‫واقعا دلم می‌خواست موفق بشین،
‫ولی ارواح ناپاک دوات، ‫قراره بیان سراغ روح شما.
‫مارک، به قیافه‌شون نمی‌خوره مهربون باشن.
‫قایم شو. قایم شو.
‫گابُن. نیویورک. دوبی.
‫مواظب باش! مواظب باش!
‫ای وای!
‫تاورت!
‫نه!
‫خدایا.
‫مارک، از پسش بر میای.
‫ولی اگه من، تو باشم...
‫یعنی منم از پسش بر میام.
‫بیس‌بالو داشتی؟
‫البته خودم کریکت‌بازم.
‫آخ!
‫نه! نه!
‫مارک! نه مارک!
‫استیون!
‫نه، وایستا. وایستا، وایستا!
‫- وایستا! ‫- استیون! بدو!
‫- وایستین! ‫- وایستین بیاد!
‫قایق رو نگه‌ دار. ‫قایق رو نگه ‌دار!
‫وایستین! وایستین!
‫وای خدا.
‫- استیون! ‫- وایستین...
‫- نه، نه، نه! ‫- استیون!
‫قایق رو نگه ‌دار! می‌گم نگهش دار!
‫ترازو هم‌سطح شد.
دانلود رايگان جديدترين فيلم ها و سريال ها همراه با زیرنویس چسبیده و پخش آنلاین ‏.:: www.SerFil.me ::.